Maglina Rat i mir

Ova neobična fotografija prikazuje užasno područje u kojem besomučno divljaju vetrovi zraka vrelih, mladih zvezda. Fotografija je dobijena kombinacijom optičkih, infracrvenih i X zračnih podataka sa tri teleskpa: Chandra X ray, ROSAT i SuperCosmos Sky Surveu. Fotografija obuhvata region poznat kao HII područje. Takvo područje nastaje kada zraci vrelih, mladih zvezda istrgnu elektrone iz atoma neutralnog vodonika u okružujućim oblacima gasova, te tako formiraju oblake jonizovanog vodonika. Ovo je inače difuzna maglina, poznata i pod imenom Maglina Lobster (jastog), ali i kao Maglina Rat i mir. Smeštena je oko 5500 svetlosnih godina daleko od nas. U pitanju je zapravo jato jata uglavnom mladih i vrelih zvezda.

 

Rupe na nebu

Umesto da prikazuju spektakularne objekte, neke od najneverovatnijih slika univerzuma fokusirane su na prazan prostor. Nova slika koju je snimio MPG/ESO 2,2-metarski teleskop prikazuje tamne pipke koji izviru iz vrtloga - mračnog, praznog prostora u centru kadra. Posebno su upadljivi u odnosu na pozadinu sačinjenu od gusto zbijenih zlatnih i crvenih zvezda. Ovaj region nije rupa u svemiru, ili prazan deo neba. Tamne trake su zapravo sačinjene od guste, neprozirne prašine koja leži između nas i dela svemira prepunog zvezda. Ova prašina formira deo tamnog molekularnog oblaka, u hladnim i gustim oblastima gde se velike količine prašine i molekularnog gasa sastaju i blokiraju vidljivu svetlost koja emituju udaljenije zvezde. Nejasno je kako se ovi oblaci formiraju, ali se smatra da je to vrlo rana faza rađanja novih zvezda. U budućnosti, ova formacija možda kolapsira i začne novi zvezdani sistem. Iako je oblak na ovoj slici relativno anonimni stanovnik lokalnog univerzuma - katalogiziran kao LDN1774 - jedan od najpoznatijih primeraka molekularnog oblaka je veoma slični Barnard 68, koji se nalazi na oko 500 svetlosnih godina od nas. Barnard 68 je detaljno posmatran uz pomoć ESO teleskopa, kako u vidljivom (eso9924a) tako i u infracrvenom delu spektra (eso9934, eso0102a). Kao što je prikazano na ovim posve različitim slikama, moguće je istražiti tamne oblake kosmičke prašine koristeći infracrvenu svetlost, ali posmatranje u vidljivoj svetlosti poput onih uz pomoć teleskopa VLT ne mogu da zavire iza dimnog ekrana. Ova slika je snimjena uz pomoć instrumenta Wide Field Imager, montiranog na MPG/ESO 2,2-metarskom teleskopu na La Siji u Čileu.

Umesto da prikazuju spektakularne objekte, neke od najneverovatnijih slika univerzuma fokusirane su na prazan prostor. Nova slika koju je snimio MPG/ESO 2,2-metarski teleskop prikazuje tamne pipke koji izviru iz vrtloga – mračnog, praznog prostora u centru kadra. Posebno su upadljivi u odnosu na pozadinu sačinjenu od gusto zbijenih zlatnih i crvenih zvezda.
Ovaj region nije rupa u svemiru, ili prazan deo neba. Tamne trake su zapravo sačinjene od guste, neprozirne prašine koja leži između nas i dela svemira prepunog zvezda. Ova prašina formira deo tamnog molekularnog oblaka, u hladnim i gustim oblastima gde se velike količine prašine i molekularnog gasa sastaju i blokiraju vidljivu svetlost koju emituju udaljenije zvezde.
Nejasno je kako se ovi oblaci formiraju, ali se smatra da je to vrlo rana faza rađanja novih zvezda. U budućnosti, ova formacija možda kolapsira i začne novi zvezdani sistem.
Iako je oblak na ovoj slici relativno anonimni stanovnik lokalnog univerzuma – katalogiziran kao LDN1774 – jedan od najpoznatijih primeraka molekularnog oblaka je veoma slični Barnard 68, koji se nalazi na oko 500 svetlosnih godina od nas. Barnard 68 je detaljno posmatran uz pomoć ESO teleskopa, kako u vidljivom (eso9924a) tako i u infracrvenom delu spektra (eso9934, eso0102a). Kao što je prikazano na ovim posve različitim slikama, moguće je istražiti tamne oblake kosmičke prašine koristeći infracrvenu svetlost, ali posmatranja u vidljivoj svetlosti, poput onih uz pomoć teleskopa VLT, ne mogu da zavire iza dimnog ekrana.
Ova slika je snimjena uz pomoć instrumenta Wide Field Imager, montiranog na MPG/ESO 2,2-metarskom teleskopu na La Siji u Čileu.